Het is alweer een tijd geleden, mijn inleefreis naar Guinee in januari 2008. Maar de ‘Guinee-koorts’ is er nog steeds. Het laat je gewoon niet meer los. Als KVLV-ster en met een prima voorbereiding door Trias, ging ik er met 23 andere KVLV-dames uit Vlaanderen naartoe.
 
Na 14 dagen kwam ik terug, als ‘Guinee-ambassadrice’. Met een gevoel van warmte dat ik ontving van de Guinese vrouwen, met een schrift vol notities over hetgeen ik er beleefd had, en met veel materiaal om de getuigenissen in de KVLV-afdelingen te visualiseren.
 
Nadat de Trias-KVLV werkgroep boven de doopvont werd gehouden, was het mogelijk om mijn engagement voor de Guinese vrouwen levendig te houden. Samen toekomstgericht nadenken, in samenspraak met Trias en met de bekwame Trias-medewerkers in Guinee. Zo hebben we al op een korte termijn een aantal dingen kunnen verwezenlijken. We hebben de vrouwenraad in Guinee nieuw leven ingeblazen. Ze gaan zich meer en meer verenigen. En zo staan ze sterker om hun problemen aan te pakken.

We hebben bijgedragen aan de totstandkoming van rijstpelmachines, houten wasmachines en het handen-wassen-lied. Voor ons gewone dingen, maar voor de Guinese bevolking van levensbelang. Dit zijn allemaal zaken die in de Trias-KVLV werkgroep besproken worden. En als je merkt dat je je steentje kan bijdragen aan de projecten die van hieruit opgestart worden en waarvan het resultaat in Guinee kan bijdragen aan de levenskwaliteit van de bevolking, dan ga je er voor.
 
Met heel veel plezier heb ik heel wat KVLV-afdelingen in Limburg laten kennismaken met ons partnerschap. En de luisterbereidheid van zoveel dames gaf me de goesting om verder te gaan. Op het wereldfeest in Bokrijk heb ik het grote publiek laten kennismaken met de rijstpelmachine en de houten wasmachine. En op het KVLV-event in Leuven afgelopen mei was het tof om zoveel KVLV-dames herkenbaar aan hun groene rugzakken aan te spreken en hen een stukje te laten proeven van het grote KVLV-Trias-Guinee project.
 
Ik engageer mij voor Trias, omdat ik voel dat het goed zit. Er is een soort verbondenheid. Trias heeft bekwame mensen aan het werk, hier in België maar ook in Guinee. En ik vind dat het een noodzaak is om solidair te zijn met vrouwen uit het Zuiden. Vrouwen hebben dezelfde taal niet nodig om elkaar te verstaan. En dat maakt het boeiend!
 
Iedereen heeft recht op een waardig leven en ik hoop dat ik als Trias-KVLV vrijwilligster me nog lang kan inzetten om zo een klein beetje te kunnen bijdragen aan een betere wereld voor hen, die niet gekozen hebben waar ze geboren worden.